Vítimas de violencia machista, Sheila Fariña Amado (4º A ESO)

A primeira morte por violencia machista deste novo ano 2017 ocorreu o un de xaneiro a vinte quilómetros da cidade de Madrid, un home colombiano duns vinte anos matába a súa amante de corenta, esta xa lle puxera unha orde de alonxamento por maltrato, pero cando conseguiu a orde volveu convivir con el.

Manuel Molares escribiu un artigo no cal facía referencia a este caso, e dicía que unha muller se entrega voluntariamente a homes violentos e que sabe que a poden matar, dando a entender sobre este acontecemento do 1 de xaneiro que, cando unha muller é asasinada por violencia machista, provocouno de maneira voluntaria, xa que estaba cun home agresivo. No artigo tamén di que desta maneira esas mulleres se converten voluntariamente en escravas sexuais dos seus posibles asasinos, e que botan a perder os consellos que lles proporcionan os psicólogos tras denunciar as súas parellas.

Discrepo ante a súa idea de que as mulleres se entregan voluntariamente a homes violentos que lles farán dano, xa que en moitos dos casos de violencia machista a muller estaba separada do home e xa non eran parella. Tamén hai casos nos que aínda mantiñan o matrimonio,pero aínda con iso en ningún momento unha muller morre de maneira voluntaria.

E tampouco podemos dicir que se converte en escrava sexual do seu posible asasino, xa que non sabemos os motivos polos que volveu convivir con el, e sen uns datos básicos non podemos opinar sobre algo porque non teriamos argumento (como é este o caso).

Estes casos na actualidade están moi castigados pero algúns aínda non o están o suficiente xa que, en moitos dos casos o culpable do asasinato ingresa seis meses no cárcere e pasado este tempo, sae sen ningún outro castigo.

Reflexións sobre o racismo, os prexuízos e o bullying de Brais Martínez Lema (2º ESO)

Nestes tempos, viven nas mesmas cidades e barrios, persoas de diferentes culturas.

Ainda que a maioría das persoas conviven pacificamente sen ningún problema, segue habendo prexuízos cara ás persoas dalgúns lugares.

Só porque un personaxe dese lugar fixese alguna cousa mala, ou tivese malos costumes, xa se toma a todos os habitantes polo mesmo.

Algúns exemplos son:

Dicir que todos os cataláns son tacaños, só porque haxa alguén tacaño.

Dicir que todos os vascos son terroristas, só porque houbera un grupo terrorista.

Dicir que todos os musulmáns son yihadistas, só porque haxa persoas que o son.

Estes prexuízos, poden resultar prexudiciais para a xente da que se fala, xa que poden pensar que o que se di é verdade e facelo só porque lle comen a cabeza. Estes rumores, deberían ser castigados pola lei, xa que se tiveramos empatía, e nos puxeramos no seu lugar, non nos gustaría nada que nos dixeran isto.

Pero en realidade, os prexuízos entre as persoas, non é só entre adultos, senón que tamén os sofren nenos e nenas, do mesmo país que o das persoas que lles imponen os prexuízos. Un dos exemplos mais coñecidos e recente é o bullying.

O bullying, é que un rapaz sexa acosado por outros compañeiros. Pode ser maltratado físicamente, psicoloxicamente…E isto sófreno, sobre todo, rapaces que destacan en puntuación nos exames, rapaces débiles…E os agresores son, sobre todo, rapaces con problemas cos pais. Pero o máis sorprendente de sufrir bullying é que os que o sofren, poden incluso coller unha segunda personalidade e provocalo eles.

Dende o meu punto de vista, tanto as diferenzas entre persoas coma o bullying son cousas moi malas xa que actuamos sen motivos, e sen coñecer esa xente que se cadra son boísimas persoas, pero non o queremos admitir.

Respecto, racismo ou prexuízos por Nuria Varela Rioboo (2º ESO)

Hai que terlles respecto* a todas as persoas, sexan de cor, brancas ou doutro país. Hai prexuízos de moitos tipos pero o máis importante é non terlle respecto a unha persoa por algo que non nos gusta, por exemplo: se unha rapaza é musulmá e está nunha clase todos pensan que os musulmáns son terroristas, eses rapaces non terían corazón xa que non lles gustaria que as persoas doutros países dixeran que todos somos exportadores de droga...

 

Por outro lado tamén existen prexuízos polo cor da pel. Estes prexuízos xa xorden dende xa hai, e isto chámase racismo*. O racismo pasa cando a unha persoa (normalmente branca) non lle gustan as persoas que son doutra cor e empézaos a insultar sen ter porque, sen coñecelo sen saber se é boa persoa ou mala. Unha inxustiza!

 

Tamén hai prexuízos linguísticos que é o que estamos a estudar este ano no colexio. Un prexuízo lingüístico é cando se empezan a dicir cousas sobre unha lingua que non son verdade e que se van expandindo por todos os lugares e recunchos. Como: "o galego é lingua de pobres". Iso non é verdade! Que eu saiba nós non somos pobres e falamos galego, unha lingua moi bonita. 

 

Como conclusión penso que  hai que terlle respecto a todas as persoas: cáiannos mal ou ben ou sexan doutra cor, raza ou cultura.

DEFINICIÓNS:

Respecto: actitude ou sentimento que fai que sexa tratada con consideración unha persoa ou cousa.

Racismo: teoría que sostén a superioridade dunha raza e o seu dereito a dominar as outras razas.

Comentario dun artigo absurdo e machista por Laura García Eiroa (4º A)

O artigo “Víctimas de su sexismo” escrito por Manuel Molares do Val é completamente absurdo. Con ese comentario o único que está a facer son referencias machistas que ofenden a calquera muller e que poden chegar a ferir.

Non ten sentido ningún falar de que as mulleres que sofren violencia de xénero son vítimas polo simple feito de que elas queren que así sexa, senón porque non teñen ningunha maneira de evitar ser maltratadas. Unhas veces ocorre porque non se dan conta de que son vítimas de violencia machista, e outras incluso por temor, por medo a contalo e que as súas parellas, amantes, ou o que sexan, se dean conta.

Por desgraza hoxe en día hai un gran número de mulleres que sofren este tipo de violencia, con agresións físicas e psicolóxicas; o número de vítimas aumenta cada vez máis, a pesar de que estamos no século XXI e as cousas xa deberían de ter cambiado.

O único que demostra Molares nese artigo é a gran mentalidade machista que ten por dicir que as mulleres son maltratadas porque se deixan e porque lles dá a gana só por pracer, non ten sentido. Persoas coma el son a causa de que a sociedade siga pensando igual que hai cen anos.

Por iso deberiamos prestar máis atención á cantidade de casos de violencia de xénero que se producen día tras día e facer algo para remedialo. As mulleres non merecen ser tratadas dese xeito, porque son iguais aos homes. Poden facer as mesmas cousas ca os homes e os homes as mesmas que as mulleres, aínda que por sorte hoxe en día xa hai moitos casos así.

Calquera muller que sufra maltrato debería contalo a tempo e sen medo, xa que ás veces pode ser demasiado tarde.

Análise do tratamento na prensa dunha noticia sobre violencia de xénero, Paula González Castro 4ºA

Nesta noticia de Manuel Molares do Val, co título "Víctimas de su sexismo", publicada o 10 de xaneiro no xornal El correo gallego, e que xerou unha grande polémica, está dicindo que as mulleres cunha parella violenta, se expoñen conscientemente á violencia que esa persoa lle poida causar.

Recorrendo ao 1º caso de violencia machista do 2017, unha profesora de universidade de 40 anos que denunciara a súa exparella de 20 anos cunha orde de afastamento. Na teoría deste periodísta, esta muller expúxose voluntariamente a que a puideran asasinar, converténdose nunha escrava sexual dun asasino, e continuaba a ser a súa parella polo pracer físico.

O periodista aclara que as mulleres ignoran os consellos de alonxarse deses homes violentos, pero non o fan porque os "machos violentos", como el di, son máis pracenteiros.

Se seguimos as ideas do periodista, por exemplo, nun xuízo de asasinato con violencia de xénero, na que un home matou a sua parella, o xuíz ou xuíza tería que repartir a pena entre o asasino e a vítima, xa que ela se expuxo a que a asasinaran por abusar do pracer sexual. O que determinaría que o home non fora ao cárcere por asasinato, e que a culpa tamén fora da muller.

Na sociedade actual estase intentando a igualdade entre homes e mulleres, pero con artigos así nos que di que a muller é unha "yihadista suicida", a valoración da muller cae en picado. En lugar de dicirlles ás mulleres que teñan coidado con que elixen de parella, xa que poden sufrir violencia machista, non estaría mal que fora a inversa, ensinarlles aos homes que as mulleres son iguais que os homes e hai que respectalas, e non violalas nin pegarlles.

O bullying ou maltrato escolar, Sarai Pose Fariña 2º ESO

 

O maltrato escolar ou tamén chamado bullying é unha das cousas graves que está a pasar moito nos colexios, tanto nas escolas públicas coma nas privadas. Segundo estudos estes ocorren xa que o maltratador ten problemas na familia e para sacar o enfado e a tensión, pégalles a nenos/as que non teñen culpa de nada. Estes teñen medo a dicir a verdade e entón levan a cabo a segunda opción, o suicidio. O maltrato escolar pode ser de varias maneiras, tanto psicoloxicamente, verbalmente ou fisicamente.

Unha das cousas relacionadas co bullying son os prexuízos sobreo diferente, como por exemplo, din que os alemáns son uns brutos, tan só polo seu acento, o que se relaciona cos prexuízos lingüísticos. Ou ao contrario, din que os ingleses son uns refinados, tamén polo seu acento.

Agora, por exemplo, unha persoa musulmá fixo un atentado e a xente xa pensa que todos os musulmáns son terroristas, e iso non é verdade.

Outras destas cousas coas que está relacionado o bullying é cando ofendes a unha persoa, que non sabías que tiña ese “problema”, voume explicar mellor: igual estás falando con amigos que fixeches novos hai uns días e, de repente, ves que un está a falar dos vascos, por exemplo, e ti vas de gracioso e dis “ eses son terroristas”, todos se rin menos esa persoa. E o que ti non sabías era que esa persoa tiña familiares vascos e nese momento que dis iso, a el oféndelo moitísimo, ou sexa, que non debes falar mal de ninguén porque pode que as persoas do teu redor se ofendan.

Esas persoas non saben o que é a empatía, en ambos casos, non se lles ocorreu poñerse no lugar dos ofendidos.

O medo ao descoñecido, María Paz Varela (2º ESO)

Ninguén pode dicir que nunca soltou unha risa cando alguén dicía un comentario ofensivo cara outra persoa que non é igual que nós, ben sexa polas súas crenzas relixiosas, a súa etnia, a súa orientación sexual ou os seus gustos en todos os campos. Ninguén pode dicir que non insultou, en maior ou menor rango, a unha persoa que non coñecemos, ou catalogamos como “diferente”, aínda que, todos somos diferentes.

Por desgraza tomamos como costume xulgar a un conxunto por unha soa persoa, por exemplo: os galegos son todos moi brutos, os musulmáns son todos terroristas. Acaso cando nace un neno galego lle poñen como condición ser bruto? Ou cando unha persoa practica o Islam lle obrigan a ser terrorista? Entón, por que seguimos xulgando as persoas pola súas crenzas ou aparencia en lugar de facelo polo que demostran ser?

En só unha clase podemos darnos de conta de que se a un neno non lle gusta o fútbol, ou non fai un comentario cando ve aparecer un peito non pode ser un neno. De que se unha nena non quere vestir con pantalóns pitillos e os zapatos de moda non pode ser unha nena.

Isto sucede en parte porque temos medo ao que non coñecemos, temos medo a aquilo que se sae do que estamos acostumados a ver dende pequenos, a aquilo que non vivimos en primeira persoa e por iso, en lugar de tentar poñernos na pel do outro o criticamos. Sen outra razón que o descoñecemento.

Pero…. E se o noso medo é que nos poida gustar o que non coñecemos e por iso non queremos entendelo?