O año endiañado por Álex López Souto (2º A)

Contoume o meu pai que o meu bisavó, que en paz descanse, pois eu, non tiven oportunidade de coñecelo, era un home moi fachendoso.Ben, pois o caso é que viña el unha vez do mar para a casa, e nuns herbais atopou un año só, tal e como se estivera abandonado. Eran tempos máis difíciles que os que corren. Sen pensalo dúas veces, colleuno polas patas dianteiras e botouno ás costas, e cargou co animal polo camiño que era moi costento. Non as tiña todas xa consigo.

-Abofé que, a cada paso pésasme máis, recoiro.

Dicía el co seu xenio, e de feito non lle faltaba razón ningunha. O cabrito,ou o que fose, soltou unha risada desas de mal gusto.

O paisano, que xa ía moi canso co maldito becho ás costas, empezouse a cabrear e a cagarse en cantos hai.

-Condenado becho, ou eu son parvo, ou pésasme máis, recoiro. E a non ser que engordes polo camiño, non vexo como pesas tanto.

Xa non podía case andar do canso que ía cando se parou e dixo con voz afónica:

-Meu deus, pesas un demo,condenado becho!

Nun intre o cabrito botoulle unha mexada por el abaixo que o deixou feito un pito, ao mesmo tempo que lle facía burla ríndose coa lingua fóra mentres o bisavó, abraiado, afastouse del e dixo moi enfadado:

-Tiñas que ser ti, oh, demo, tiñas que ser.

E así foi como o meu bisavó Manuel, que así se chamaba, cargou coa burla do mesmo diaño, que se lle aparecera como cabrito. Nada menos ca iso.           

A casa abandonada por Iván Mira Varela (1º ESO)

Érase unha vez un neno chamado Xosé que quería ir visitar unha casa abandonada. Pero non a quería ir visitar un día calquera, senón que quería ir visitala o día de Halloween.

Cando ese día chegou o neno foi entusiasmado cara a casa. Non quería esperar máis e quería ir só. Entrou naquela casa e había de todo menos cousas normais.

Había sabas polo chan, pistolas moi raras, ordenadores enormes...Cando se dispuxo a subir escoitou un ruído na parte de arriba, pero el seguiu sen medo. Observou o piso medio, indo a todas a salas que alí había pero todo estaba baleiro. Dispúxose a subir de todo e volveu a sentir o ruído coma se houbese alguén máis na casa ca el, e sen pensalo dúas veces ascendeu para ver o que era.

Cando chegou arriba de todo, había dous homes con escopetas apuntando cara el. O neno quixo correr para abaixo pero non puido saír da casa.

Ata agora non se sabe nada del.

Iván Mira Varela (1º ESO)

A serea do Montebranco por Adrián Bermúdez Varela (3º ESO)

Conta unha lenda non tan antiga, nunha noite de febreiro, a unhas millas da Tiñosa, nunha lancha onde entraba auga e saía libremente, estaban dous pescadores, tentando pescar os poucos muxos que había para deter a fame na súa familia.

Pasaron as eternas horas, e a noite converteuse en mañá cos raios do sol a punto de saír e os pobres pescadores, mortos de sono só tiñan dous muxos e unha robaliza.

Xa era hora de levar áncoras e volver para casa, onde lles quedaba moito por facer. Pero decidiron botar as redes unha vez máis ao mar. Pasaron uns minutos e empezaron a tirar da rede, cando, de repente ¡ZASH! A rede empeza a tirar cunha forza sobrehumana, tanto que a barca empeza a coller velocidade. Os pescadores tiraban e tiraban pensando que esta vez levaron o bote.

De tanto tirar conseguiron levar a rede á superficie e, viron como dentro da rede había un ser mariño con metade do corpo humano e metade peixe, cunha cara embaucadora e uns cabelos louros que brillaban a canda os cálidos raios do sol que acababan de saír de entre as montañas.

Os pescadores quedaron aparvados ollando cara o ser que daba voltas na rede en busca dunha saída. A criatura mira para eles, e estes recuperan o sentido. 

Aterrados polo que están vendo, os pescadores cren que é o demo, así que como única arma colleron os remos e achegáronse á criatura. Esta, vendo o que ía a acontecer, abriu as súas fauces e tentando falar o seu idioma dixo:

“¡Por favor, non me matedes! Que de min nesta ría un pelo ha de quedar, que de sete en sete anos unha persoa ha de afogar.”

Os pescadores, ignorando o que dicía, aporrearon sen piedade a criatura cos remos. Os berros da criatura espertaron a todos os lugareños da costa.

Cando viron que a criatura non se movía, cortaron as redes e lanzárona ao mar e voltaron para casa. Pero nunca chegaron.

Non se sabe se esta lenda é lenda ou realidade pero de feito, cada uns cantos anos unha persoa sempre afoga.

Adrián Bermúdez Varela (3º A)

Unha noite de verdadeiro medo por Kendra Varela Figueiras (2º B)

Non sei como chegamos a esta situación, pero isto non pintaba nada ben, isto pásanos por meter os narices onde non nos chaman.

Todo comezara a noite anterior á do Día de Defuntos. Xoán, Miguel, Sara e eu estabamos a facer os plans para a noite do día seguinte,cando, de súpeto, chegou Raúl, e entrou pola porta cun estraño libro na man .

O libro era de cor marrón e notábase que era antigo.

-Raúl! Xa pensabamos que non ías vir – dixo Sara algo molesta -.

-Perdoa, é que estaba na casa e subín ao trasteiro a por unhas cousas para a miña nai e encontreime con este estraño libro.

-E de que trata?- preguntou Miguel con curiosidade-.

-É un libro de maxia- respondeu Raúl-.

-Ha, ha, ha, non me fagas rir- dixo Xoán,quen sempre pasaba de todo -.Esas cousas non son certas,son tan só caralladas para meterlle medo aos cativos.

-Pois eu creo que funciona.

-Boh,non digas parvadas! Xa es maiorciño pra crer nesas cousas.

-Pois mañá na noite de defuntos probamos, xa verás como funciona!

-Trato feito, xa estou impaciente por verte mañá facendo o ridículo.

-Por favor, rapaces, parade de pelexar!-gritou Sara-.

-Sara ten razón -dixen eu- parecedes rapaces pequenos.

-Bueh, eu teño que marchar vémonos mañá á noite.

-De acordo, Xoán. Quedamos ás doce da noite na igrexa abandonada que hai ás aforas.

-Vale, vémonos mañá entón.

-Nós tamén marchamos. Abur!

-Chao!

 A noite de defuntos chegou rapidamente.

Eu marchei da casa ás once e media para non chegar tarde.Os meus amigos xa estaban alí, e no medio da igrexa había unha pintada xigantesca.

-A ver, empeza xa a facer ``maxia´´ que me quero rir un cacho.

-De acordo, comezarei, pero non creo que te rías despois.

Raúl comezou a ler un texto noutro idioma, e de repente, do medio do círculo que había no chan da igrexa empezou a aparecer un fume e apareceu un ser estraño que viña cara nós.

Nos asustámonos e empezamos a berrar.

Todo pasou moi rápido, os meus amigos e eu escondémonos nun armario que había alí. O ser púxose en fronte do armario, parado, buscándonos coa mirada, nós oïamos a súa respiración e rezabamos para que non nos oíse. De repente, démonos conta de que Raúl non estaba alí.

Abrimos un pouco a porta do armario e vimos que Raúl estaba emborronando a pintada do chan, e cando a pintada quedou destrozada, aquel estraño ser desapareceu pegando un berro. Saímos do armario e fomos xunto de Raúl, abrazámolo,queimamos o libro e marchamos para a casa.

Non pensabamos que pasaría algo así,pero desde logo, ninguén se riu ese día.

A manada por Diego Moreira Souto (2º B)

Xacobe cando era novo, traballaba na mina de Volframio de Barilongo en Santa Comba.

El e máis o seu amigo Quintín tiñan que atravesar o monte de Pico de Meda sempre de noite pecha, tanto ao amencer cando ían, como á noite cando viñan.

Un día, cando volvían da mina, xa ben entrada a noite, escoitaron ouvear os lobos na cima do monte e seica agarraron algo de medo. Entón, decidiron que ao día seguinte levarían a escopeta, por se os lobos tentaban atacalos.

Á noite seguinte, cando volvían os dous falando da mina, á mesma hora do día anterior, volveron
escoitar os ouveos pero moito máis cerca, así que, prepararon as escopetas. Entón, do medio das
árbores saíu unha manada de lobos!

Un deles era máis grande ca os demais e tiña unha pel de cor moi negra e uns ollos azuis que
reflectían no medio da escuridade, e regañaba os dentes amosándolles uns cairos que metían medo.

— Xacobe! Ti cres que nos van atacar?

— Non o sei, Quintín, pero o mellor vai ser que lles disparemos para que collan medo.

De modo que, Xacobe e o seu amigo disparáronlles e mataron aquel lobo negro. Os outros lobos
desapareceron e eles seguiron camiño da casa levando o lobo con eles para amosárllelo aos veciños.

Mais ao día seguinte pola noite, os lobos volveron ouvear, pero esta vez estaban moi preto e
Quintín e Xacobe prepararon as escopetas, pero … , só se vían sombras que se esvaecían na negra
escuridade!

Así fixeron todo o camiño ata a casa, disparando de vez en cando pero sen matar ningún lobo.
Os ouveos seguiron toda a noite ás portas das casas do lugar, ata o amencer. Pola mañá os veciños
decidiron facer unha batida polo monte pero non atoparon ningún lobo, ninguén entendía nada!

Á noite volveron os lobos ao lugar, pero non satisfeitos con ouvear ás portas das casas, algúns
subíronse aos tellados. Os ouveos soaban como se estiveran dentro das casas e algúns veciños
pensando que lles entraran os lobos na casa, saíron para fóra arrepiados co medo e nunca máis se
volveu saber deles.

Ao amencer volveron cesar os ouveos e os veciños, tremendo co medo, e sen saber que facer,
reuníronse na praza. Algúns querían subir ao monte polo día e matalos, pero outros pensaban que
eran espíritos e contra iso non se podía facer nada. De súpeto, unha vella do lugar, á que todos lle
tiñan moito respecto, pois dicían que era unha meiga, díxolles:

— Veñen buscar o seu xefe!— todos ficaron ollando para ela.

— Levade o lobo que matastes ao monte, e deitade o corpo nunha cama de fieitos onde lle dea a luz
da lúa — díxolles a Xacobe e a Quintín.

Entón eles fixeron o que a vella lles dixo, mentres os demais se preparaban para pasar outra noite de
medo.

Aquela noite, brillou unha abraiante lúa chea!. E volvéronse a oír os ouveos pero xa fóra do lugar, no
medio do monte, onde deixaran o lobo morto.

 Os lobos rendíanlle e derradeira homenaxe a quen fora o seu xefe!

Ao saír o sol remataron os ouveos e os veciños non viron nunca máis a manada. Aínda que … nas
noites de lúa chea, óense os seus ouveos, e algúns afirman que ao feitizo da luz da lúa pódese ver a
manada, co seu xefe de ollos azuis escintilantes á cabeza.

Diego Moreira Souto (2º B)

A noite de Samaín por Fernando Rey García (2º B)

Era a noite do Samaín, pero semellaba que ía ser unha noite normal, como case todas as demais. O único especial era que sairíamos a pedir doces.

Comezamos a noite sen moita sorte, e puxémonos a camiñar por un vello sendeiro. Ao pouco tempo, sentimos unha brisa fría que sopraba cara a inmensa porta do panteón da familia Monterrei.

Sentimos curiosidade e adentrámonos no seu interior. Todo estaba escuro, e no medio da escuridade, oïamos unhas voces que viñan do interior dunha habitación que dicían:

Na noite do Samaín

Canto nos imos divertir!

As cabazas dan terror,

Canto medo, que horror!

Fixéronse tan terroríficas que saímos correndo, pero cando xa case rozabamos a saída, aquela inmensa porta pechouse dun forte golpe.

Decidimos prender unha candea e adentrarnos no panteón, en busca doutra saída. Camiñamos e camiñamos polo medio das teas de araña, pero aquel lugar non parecía ter fin. De súpeto, miña irmán caeu no chan e empezou a berrar. Eu rapidamente pregunteille que era o que lle acontecera, pero ela xa non estaba alí, desaparecera sen máis!

E as voces volvéronse a escoitar:

Na noite do Samaín,

canto nos imos divertir!

Agora que xa somos máis,

Agora só faltas ti, rapás!

Nese mesmo instante sentín un arrepío, caín ó chan, mirei cara arriba, e alí estaba miña irmán, mirando cara min. Cando puiden reaccionar do susto, decateime de que estaba na miña habitación, na miña cama, e que todo aquilo fora un horrible pesadelo.

Miña irmán empezouse a rir cara min, pero... de súpeto, volvéronse a escoitar unhas voces que dicían:

Na noite do Samaín,

Canto nos imos divertir!

Anda con moito coidado rapás,

Se non... virémoste buscar!!

Esa casa abandonada da vila por Sandra López Vázquez (2ºB)

Era o 31 de outubro, ese día das cabazas con candeas, eses disfraces

terroríficos... Pois era outro ano máis dese día terrorífico que eu desexaba

rematar. Ese 31 de outubro que desexaría esquecer. Todos os meus amigos

quedamos pola noite, para facer ese famoso " truco ou trato", e todos

pensamos que ía ser unha noite xenial. Pero iso non foi así.

Todo comezou cando Xoán decidiu ir ata á casa abandonada da vila, na que

se di que hai un espírito e que todo aquel que entra acaba transtornándose,

mesmo se di que o que entra non consegue saír. Xoán decidiu entrar, a

ninguén lle pareceu boa idea pero Luís decidiu acompañalo. Pasaron minutos e

eles non saían, cada minuto que pasaba o medo ía apoderándose de nós. De

súpeto, oíronse ruídos e unha cara estraña asomouse pola ventá. Xoán chegou

correndo, sen alento, cando por fin se calmou, díxonos que non atopaba a Luís

por ningures. Decidimos entrar todos… Pasamos bastante tempo buscando

por el pero nun momento dado oíuse berrar a Marta, todos corremos ata

atopala. De súpeto, vimos a Luís no chan sen respirar. Vimos que algo tiraba

de Marta, xusto nese instante oíuse un berro, un berro descoñecido. Alguén

me agarrou o ombreiro pero todo era escuro e non se vía nada. Cando xirei

a cara vin un ser, como un home sen partes da cara, como posuído, xirou a

cabeza uns 360º e de súpeto Marta estaba morta, no chan tombada pero

o demo xa non estaba, o resto do grupo, paralizados co medo non sabiamos

que facer e empezamos a correr, pero vimos como Nuria se elevaba, nada

estaba a tirar dela, os seus ollos abríronse como pratos, eran vermellos,

cheos de rabia e a súa cor de pel ía volvéndose cada vez mais pálida. Estaría

posuída? – Pregunteime – Non, esas cousas non existen. Empezou a vir cara

nós moi rápido, e de repente, desapareceu e outro berro arrepiante volveuse a

oir. Xoán e eu conseguimos saír desa terrorífica casa. E a cara dese home

mirounos pola ventá outra vez. Pasaron días e ninguén nos criu.

Decidín irme da vila.

Xa pasaran anos e decidín ir ver a Xoán de novo, pero cando preguntei por el

só me dixeron que estaba nun centro e que dende esa noite cambiara.

Moita xente marchou a vivir a outro lugar, xa que nesa vila cada vez ocorrían

cousas máis estrañas, xa ninguén se sentía a gusto vivindo nela, sobre todo

eu, xa que volver a esa vila recordábame máis a ese terrorífico día.

Sandra López Vázquez (2º B)