sábado, 12 de maio de 2018

O contador de estrelas de Jaureguizar, recensión de Alejandro Otero Gabín (2º ESO)

Antía de 15 anos vivía con súa nai que traballaba do servizo ante lumes, nun aeródromo en Lugo. Fíxose moi amiga dun rapaz albanés chamado Enver que facía parte do equipo aéreo de extinción e pansaban moito tempo xuntos falando de moitas cousas, xa que Antía tiña que acompañar moitas veces a súa nai ao aeródromo, a súa nai quería tela controlada para que non se metera con malas compañías e non quería deixala sola.

O verán ía ser duro, porque chovera moito na primavera e a vexetación medrara moito por iso, ía haber moitos incendios e o traballo ía ser moito para Rosa, a nai de Antía que tiña moita responsabilidade, que de non retransmitir ben as ordes podía poñer en perigo a moita xente. Unha noite Antía non podía durmir e chea de curiosidade achegouse a unha torre de control abandonada que había no aeródromo; tiña medo cando entrou, porque dende a súa habitación pareceulle ver unha sombra na torre, pero ela quería ver o que había dentro e cando estaba xa no primeiro andén unha voz púxolle medo; menos mal que era Enver, que algunhas noites adoitaba durmir na torre.

Unha mañá con moita néboa, oíron un avión que voaba moi baixo e Romar, o encargado do aeródromo, púxose coma tolo, porque non se podía pilotar nin de noite nin con néboa e que só un tolo podía facer iso. Antía levaba moitos anos sen ver a seu pai, dende que ela tiña catro e tiña moitas ganas de volver a velo, pero un día o pai de Antía desaparecera sen dicir nada deixándoas soas. O pai de Antía era piloto de avións e pasaba a vida voando. Antía fíxose moi amiga de Enver e todas as noites escapaba á torre para falar con el, mentes que a súa nai traballaba e non se daba conta de que ela non estaba no cuarto. Había moita curiosidade no aeródromo, por descubrir quen era o piloto do avión vermello que voaba tan perigosamente. Antía chegou a pensar que podía ser Enver. A ela gustáballe moito Enver e pasaban horas e horas falando, ata pensaba que podía namorarse del, pero a súa nai non llo permitiría nunca por ser 3 anos máis vello e por riba era albanés. Un día Enver contoulle que en realidade era un extraterrestre e Antía estivo a punto de crelo porque Enver contáralle moi ben a historia chea de fantásticas aventuras, era moi soñador e algo mentireiro polo que Antía o pasaba moi ben con el. Un día Antía pediulle a Enver que lle ensinara a pilotar, porque ela quería ser piloto como o seu pai. Había uns días que o avión vermello estaba provocando lumes por toda a bisbarra, a xente do aeródromo e do aeroclub estaba moi preocupados porque o piloto voaba moi perigosamente bautizárono o Piloto Vermello.

Antía pecaba de inocente e non facía mais que pensar en Enver e nas historias que lle contaba de extraterrestres e moitas veces dubidaba de que fora verdade, pero estaba tan fascinada con el que lle cría todo e ata chegou a pensar que era un vampiro. Antía quería convencer a Enver de que a ensinara a pilotar, ameazando de contarlle ao xefe Romar que durmía na torre. Antía soñaba que se aprendía a pilotar podería encontrar ao seu pai. A rapaza pasaba tamén moitas horas no restaurante do aeródromo conversando con Paco, o camareiro que era algo chismoso, que quería saber do misterioso Piloto Vermello. Romar, o encargado do aeródromo no intento de pillar o piloto vermello destruíu unha avioneta, que roubara, e levaba moitos dias ingresado no hospital. Antía tamén sospeitara que a súa nai e Romar tiñan unha relación. Enver ensinoulle a pilotar, facían escapadas clandestinas, escapaban de noite. Unha vez voaron ata Ribadeo, e alí foron a un PUB. Enver emborrachouse ata perder o sentido, no PUB había un home misterioso que acabou sendo o pai de Antía, o encontro co seu pai non foi o que Antía se esperaba; foi moi frío, e ela estaba moi decepcionada porque o pai contoulle unha versión moi diferente á que lle contara a nai.

O Piloto Vermello estaba a dar moitos problemas, cada vez provocaba máis lumes e a súa nai estaba moi preocupada. Antía pouco a pouco foise namorando de Enver, pero dáballe medo dicirllo. Enver contáralle historias de extraterrestres e que el era un deles que viñera á terra cunha misión moi especial. Ela case lle cría todo o que el lle contaba. O seu pai despois de encontro mandoulle un regalo, ela chamouno por teléfono e quedou moi desgustada, deuse conta de que seu pai non a quería.
Un día a nai de Antía encontrou o avión na habitación e preocupouse de que o seu pai estivera rondando por aí outra vez, e contoulle a Antía que non quería que volvera porque cando vivía con elas o pai emborrachábase e bouráballe e ata o botaran do traballo por borracho. Un día, moi preocupada, a nai de Antía díxolle que colleran ao incendiario que era o seu pai, estaba moi nerviosa. Contoulle que o seu pai estivera no cárcere, por un accidente en que morrera un fotógrafo, por ir borracho. Antía visitou o seu pai no cárcere porque quería saber porque facía esas cousas o pai confesou que era el o Piloto Vermello e botoulle toda a culpa a Enver que fora el o que o buscara e o convencera. Antía estaba moi confundida e o pai contáballe unha cousa e a nai outra; tamén quería preguntarlle a Enver se era verdade o que lle contara o pai e foi a velo, deixoulle unha mensaxe de que tivera que marchar para o seu planeta dicíndolle que a quería. Un día na cafeteira apareceu na televisión, en realidade Enver escapara e levaba con el a avioneta, en realidade Enver era o culpable de todo só porque quería vingarse de Romar porque este o trataba mal e na súa vinganza no se preocupou de facerlle dano a Antía e a súa nai.

O libro gustoume moito polos temas serios que trata.

Alejandro Otero Gabín (2º ESO)


Sem comentários:

Enviar um comentário