O último traballo do señor Luna de César Mallorquí, Javier Varela Castro (3º ESO B)

O libro trata sobre un traficante chamado Aurelio Coronado que contrata a Luna para matar a Flor, unha moza de 40 anos. Aurelio matara ao marido dela porque lle ofreceron levar droga nun avión e non o aceptara, polo que Flor vingouse del collendo o avión ca droga, e por un plan fallido tivo que queimala droga co avión. Mentras tanto nun colexio un neno chamado Pablo ao que lle gusta Patricia, a moza máis guapa do colexio, ela pediulle que lle dera clases de mates xa que a el dábanselle ben. Despois o señor Luna descubre que Flor está en Madrid. Mentres Pablo vai darlle clases a Patricia e despois desa clase quedan para ir a un concerto. Luna averigua que Flor está no barrio de Barraca. Pablo foi ao seu psicólogo ao que lle contaba todo menos que lle gustaba Patricia. Patricia e Pablo quedan no concerto e bailan un pouco, cando volven para casa Pablo intenta bicar a Patricia e ela dille que non está ben que ten noivo entón el encerrase na habitación para intentar suicidarse pero non pode, despois colle e bebe unha botella de whisky ata quedar incosciente. O señor Luna fala coa xente do barrio amosando unha foto de Flor e que pagará medio millón de dólares a quen a atope, un mozo chamado Victor acepta. Ao día seguinte Pablo desperta e Flor, a súa asistenta presentalle a Samara, a súa filla. E van a unha festa e quedan outro día. Despois Pablo ten medo de ir ao colexio por medo a o noivo de Patricia que o amenazara con non volver a tocar a Patricia, entón Flor acompañao, Victor que e o noivo de Patricia ve a Flor e avisa ao señor Luna. Despois do colexio o señor Luna aparece e deixa inconsciente a Pablo e secuestra a Samara. Cando Pablo esperta vai avisar a Flor, ella contalle toda a historia dos traficantes e Pablo xunto cuns amigos e Flor van rescatar a Samara que estaba nunha fábrica. Chegan a fábrica e cóllenos. Despois aparecen os galegos da droga e empeza un tiroteo. Ao final Pablo consegue saír e avisar a policía, o edificio explota pero os outros sálvanse por un pasadizo secreto e o señor Luna dalle medio millon de dolares a Flor.

Resistencia de Rosa Aneiros, Lucía Sánchez Suárez (4º ESO)

Resistencia é un libro que trata sobre a vida dun mozo de Portugal chamado Dinís que namora dunha rapaza chamada Filipa. Nos primeiros capítulos do libro relátase a historia da súa familia. O pai de Filipa, Rui, tiña unha irmá chamada Filipa que desafortunadamente morreu no mar e daquela Rui xurou que cando tivera unha filla lle poñería ese nome e namorou dunha rapaza chamada Inés e así o fixo. A nai de Dinís, Isaura, fora froito dunha violación duns traballadores da fábrica onde traballaba súa nai. A súa nai morreu pouco despois do parto. Isaura namorou dun home chamado Antonio Gonçalves pero el estaba casado así que mantiveron o seu amor oculto e tiveron un fillo xuntos.

Filipa vivía en Coímbra cos seus pais e cando podía ía a San Pedro de Moel coa súa avoa para así poder quedar con Dinís. Dinís tivo que marchar a guerra a Mozambique onde coñeceu a Miguel da Silva que estivo ao seu lado mentres os outros violaban as nativas e cometían outros delitos. Estes fixéronse moi amigos dunha nena que violou Antoninho, o fillo de Antonio Gonçalves. Miguel morreu e Dinís quedou marcado.

Cando regresou da guerra fixeron unha revolución na fábrica de vidro na que traballaban e Dinís e Raúl, un compañeiro da fábrica, remataron no cárcere, mentres que outros dous morreron e tres fuxiron.

No cárcere torturárono para sacarlle información e mantivérono illado as primeiras semanas. Dinís estivo a piques de suicidarse pero levárono cos outros presos. Filipa tívose que exiliar co seu pai a Brasil porque a perseguían e queríana apresar debido as súas crenzas políticas. Dinís escribíalle todos os días cartas á súa nai e a Filipa pero os carcereiros non entregaban as cartas dirixidas a Filipa e enviáronlle a ela unha carta que dicía que Dinís morrera.

Cando os presos políticos de Peniche estaban planeando unha fuxida polo mar chegou ao cárcere que o réxime salazarista, agora dirixido por Marcelo Caetano, estaba a piques de ser derrotado. O 25 de abril de 1974 foi a Revolución dos cravos e o 26 de abril todos os presos políticos foron liberados.

Dinís e todos os seus compañeiros volveron a casa pero non soubo máis nada de Filipa ata o final da historia cando morre Rui e Filipa vai a Portugal para tirar as cinzas e descobre que Dinís non está morto.

OPINIÓN PERSOAL:

Gustoume moito este libro porque conta unha historia moi entretida que seguramente houbese outras moi parecidas porque as violacións, as enfermidades e todo o citado neste texto estaba á orde do día naquela época. Ademais de contar diferentes historias de amor, tamén nos conta a historia de cómo foi a vida durante o réxime salazarista e o que supuxo para todos os portugueses a Revolución dos Cravos. Pareceume un libro moi interesante co cal se pode aprender da historia dun lugar que nos queda moi perto.

Lucía Sánchez Suárez (4º ESO)

Como afecta internet á nosa vida? Irene Sánchez Suárez (4º da ESO)

Hoxe en día todos dispoñemos dun teléfono móbil e de conexión a internet case as 24 horas do día e moita xente parece vivir única e exclusivamente para as redes sociais, esquecéndonos de que hai máis vida. Moitas veces plantéxome todo o tempo que perdemos en publicar cada segundo das nosas vidas ou en mirar como viven os demais. Todo sería moi distinto se en lugar de publicar todo, desfrutásemos máis de cada momento, pasando máis tempo cos amigos e coa familia, viaxando, coñecendo novas culturas e desconectando de todo por un momento.

Internet foi un gran invento que nos proporcionou cousas moi positivas como:

• Poder comunicarse con xente que fai moito que non ves.
• Dispoñer dunha amplísima variedade de medios de información de todo o mundo, o que fai moito máis difícil a nosa manipulación, xa que nos sobran medios para contrastar a información, etc.

Pero tamén nos provocou moitísimas cousas negativas como:

• O ciberacoso, xa que internet permítelle ao individuo empoderarse, agocharse detrás da pantalla e soltar toda a súa rabia e frustración contra outra persoa.
• A desconfianza por descoñecer todo o que internet sabe de nós e en que o vai usar.
• A adicción ás redes que moita xente sofre, etc.

En definitiva, internet foi un gran avance para a humanidade pero deberiamos vivir máis pendentes de desfrutar a nosa vida e deixar aos demais vivir a súa, sen criticar e sen controlar cada movemento que dan e darlle un uso responsable.

Servicio de Urxencias de Suso de Toro, recensión de Samuel Vázquez Pérez (3º ESO)

O autor do libro é Suso de Toro que naceu en 1956 en Santiago. Foi guionista de cine e televisión e o seu primeiro relato foi “De 10 a 11”.

O libro trata sobre dous homes que van atracar unha gasolineira e no medio do atraco Petete torce un pé e teñen que saír de aí correndo para que non os deteñan.

Petete e mais o amigo pararon a durmir nunha zona residencial nun coche roubado e cando Petete sae a comprar unhas aspirinas á farmacia, ve como un municipal detén ao seu compañeiro e el decide fuxir.

Despois de andar paseando pola rúa, Petete encontra a un amigo e este ao contarlle o caso que lle pasou decide que vaia durmir para a casa dunha amiga, pero é unha trampa porque o seu amigo engánao chamando a policía para que o foran deter a ese sitio. Ao chegar a casa, ábrelle a porta unha veciña da amiga e el decide escapar.

El vai cara á farmacia outra vez e encóntrase cunha rapaza que lle axudou antes e co seu compañeiro que ao final nunca foi detido pero nese momento chega un inspector que os estaba vixiando e pégalle un tiro a Petete.

O personaxe principal do libro é Petete, que é un rapaz que decide roubar unha gasolineira co seu compañeiro pero saíulle mal o plan e el ten que fuxir de todos lados para que non o deteñan.

Non o recomendo porque é un libro para xente con máis anos ca nós, ademais é un libro que conta unha historia de xeito lento, apenas avanza en cada páxina.

Samuel Vázquez Pérez (3º ESO B)

Noite de voraces sombras de Agustín Fernández Paz, recensión de Nerea Regueira Fuentes (2º ESO)

O libro trata sobre unha nena chamada Sara, que vai de vacacións a casa da súa avoa Laura, que morrera había pouco tempo, e Sara vai para o cuarto do seu tío Moncho. Nesta habitación Sara xamais entrara porque a súa avoa non quería que tocase nada do que había alí. Pola noite, cando Sara ía durmir, sentía que na súa habitación había alguén escondido e que a estaban observando. 

 

Van pasando os días, ata que unha noite na que sente a presenza fantasmal, vai mirar se hai alguén agochado no armario e descobre un dobre fondo que ten onde hai unha carpeta con cartas que recibiu o tío Moncho da súa moza Sara; e tamén un diario que atopa no que o seu tío conta o que lle ocorre na prisión na Illa de San Simón, nun campo de refuxiados, onde tamén había un cemiterio.

Unha vez lidas estas cartas, Sara avisa a súa nai, e posteriormente, van á illa de San Simón onde está o famoso cemiterio. Cando chegaron, non sabían que ían atopar. A rapaza comezou escavando no chan e non tivo sorte, pero despois, mirou nun muro que tiña, e, agochado nun buraco entre dúas pedras, atopou unha caixa onde estaba escondido un anel de ouro que poñía o seu nome "Sara" e que pertencera á moza do seu tío carpinteiro que lía poesía.

Gustoume moito, porque narra os acontecementos da memoria de tantos soños que tiña a parella antes da guerra e tamén o que sufriron pola distancia. Eu penso que a historia é recomendable. E para a nosa idade, xa que o vocabulario non é difícil de comprender. Pareceume un bo libro, porque nos amosa moitas cousas, entre elas, como estaba de mal España e Galicia na época da Guerra Civil.

Nerea Regueira Fuentes (2º ESO) 

O contador de estrelas de Jaureguizar, recensión de Alejandro Otero Gabín (2º ESO)

Antía de 15 anos vivía con súa nai que traballaba do servizo ante lumes, nun aeródromo en Lugo. Fíxose moi amiga dun rapaz albanés chamado Enver que facía parte do equipo aéreo de extinción e pansaban moito tempo xuntos falando de moitas cousas, xa que Antía tiña que acompañar moitas veces a súa nai ao aeródromo, a súa nai quería tela controlada para que non se metera con malas compañías e non quería deixala sola.

O verán ía ser duro, porque chovera moito na primavera e a vexetación medrara moito por iso, ía haber moitos incendios e o traballo ía ser moito para Rosa, a nai de Antía que tiña moita responsabilidade, que de non retransmitir ben as ordes podía poñer en perigo a moita xente. Unha noite Antía non podía durmir e chea de curiosidade achegouse a unha torre de control abandonada que había no aeródromo; tiña medo cando entrou, porque dende a súa habitación pareceulle ver unha sombra na torre, pero ela quería ver o que había dentro e cando estaba xa no primeiro andén unha voz púxolle medo; menos mal que era Enver, que algunhas noites adoitaba durmir na torre.

Unha mañá con moita néboa, oíron un avión que voaba moi baixo e Romar, o encargado do aeródromo, púxose coma tolo, porque non se podía pilotar nin de noite nin con néboa e que só un tolo podía facer iso. Antía levaba moitos anos sen ver a seu pai, dende que ela tiña catro e tiña moitas ganas de volver a velo, pero un día o pai de Antía desaparecera sen dicir nada deixándoas soas. O pai de Antía era piloto de avións e pasaba a vida voando. Antía fíxose moi amiga de Enver e todas as noites escapaba á torre para falar con el, mentes que a súa nai traballaba e non se daba conta de que ela non estaba no cuarto. Había moita curiosidade no aeródromo, por descubrir quen era o piloto do avión vermello que voaba tan perigosamente. Antía chegou a pensar que podía ser Enver. A ela gustáballe moito Enver e pasaban horas e horas falando, ata pensaba que podía namorarse del, pero a súa nai non llo permitiría nunca por ser 3 anos máis vello e por riba era albanés. Un día Enver contoulle que en realidade era un extraterrestre e Antía estivo a punto de crelo porque Enver contáralle moi ben a historia chea de fantásticas aventuras, era moi soñador e algo mentireiro polo que Antía o pasaba moi ben con el. Un día Antía pediulle a Enver que lle ensinara a pilotar, porque ela quería ser piloto como o seu pai. Había uns días que o avión vermello estaba provocando lumes por toda a bisbarra, a xente do aeródromo e do aeroclub estaba moi preocupados porque o piloto voaba moi perigosamente bautizárono o Piloto Vermello.

Antía pecaba de inocente e non facía mais que pensar en Enver e nas historias que lle contaba de extraterrestres e moitas veces dubidaba de que fora verdade, pero estaba tan fascinada con el que lle cría todo e ata chegou a pensar que era un vampiro. Antía quería convencer a Enver de que a ensinara a pilotar, ameazando de contarlle ao xefe Romar que durmía na torre. Antía soñaba que se aprendía a pilotar podería encontrar ao seu pai. A rapaza pasaba tamén moitas horas no restaurante do aeródromo conversando con Paco, o camareiro que era algo chismoso, que quería saber do misterioso Piloto Vermello. Romar, o encargado do aeródromo no intento de pillar o piloto vermello destruíu unha avioneta, que roubara, e levaba moitos dias ingresado no hospital. Antía tamén sospeitara que a súa nai e Romar tiñan unha relación. Enver ensinoulle a pilotar, facían escapadas clandestinas, escapaban de noite. Unha vez voaron ata Ribadeo, e alí foron a un PUB. Enver emborrachouse ata perder o sentido, no PUB había un home misterioso que acabou sendo o pai de Antía, o encontro co seu pai non foi o que Antía se esperaba; foi moi frío, e ela estaba moi decepcionada porque o pai contoulle unha versión moi diferente á que lle contara a nai.

O Piloto Vermello estaba a dar moitos problemas, cada vez provocaba máis lumes e a súa nai estaba moi preocupada. Antía pouco a pouco foise namorando de Enver, pero dáballe medo dicirllo. Enver contáralle historias de extraterrestres e que el era un deles que viñera á terra cunha misión moi especial. Ela case lle cría todo o que el lle contaba. O seu pai despois de encontro mandoulle un regalo, ela chamouno por teléfono e quedou moi desgustada, deuse conta de que seu pai non a quería.

Un día a nai de Antía encontrou o avión na habitación e preocupouse de que o seu pai estivera rondando por aí outra vez, e contoulle a Antía que non quería que volvera porque cando vivía con elas o pai emborrachábase e bouráballe e ata o botaran do traballo por borracho. Un día, moi preocupada, a nai de Antía díxolle que colleran ao incendiario que era o seu pai, estaba moi nerviosa. Contoulle que o seu pai estivera no cárcere, por un accidente en que morrera un fotógrafo, por ir borracho. Antía visitou o seu pai no cárcere porque quería saber porque facía esas cousas o pai confesou que era el o Piloto Vermello e botoulle toda a culpa a Enver que fora el o que o buscara e o convencera. Antía estaba moi confundida e o pai contáballe unha cousa e a nai outra; tamén quería preguntarlle a Enver se era verdade o que lle contara o pai e foi a velo, deixoulle unha mensaxe de que tivera que marchar para o seu planeta dicíndolle que a quería. Un día na cafeteira apareceu na televisión, en realidade Enver escapara e levaba con el a avioneta, en realidade Enver era o culpable de todo só porque quería vingarse de Romar porque este o trataba mal e na súa vinganza no se preocupou de facerlle dano a Antía e a súa nai.

O libro gustoume moito polos temas serios que trata.

Alejandro Otero Gabín (2º ESO)

As lágrimas de Shiva de Jordi Sierra i Fabra, recensión de Laura Antelo e Alejandro Amado (2º ESO)

Está é a historia dun neno chamado Xavier que vive en Madrid. O seu pai ponse enfermo de tuberculose e a súa nai ten que coidalo, polo que manda a cada un dos seus fillos á casa dunha tía diferente. A Xavier mándano ir a Santander coa súa tía Adela e as súas catro curmáns.

Ao principio Xavier e Violeta non se levan moi ben pero a medida que se van coñecendo empezan a levarse mellor.

Despois dun tempo, Violeta e Xavier descobren un olor a nardos moi raro na casa: era o olor de Beatriz, unha pantasma que ás veces aparecía pola casa.

Eles queren saber quen é ela e porque acode a eles.

Despois de moito investigar, descobren que Beatriz Obregón é una antepasada da súa familia á que chamaban ladroa porque a xente dicía que ela roubara unha xoia chamada “As lágrimas de Shiva”. Esa xoia era un colar que Mendoza lle regalara como regalo de compromiso.

Violeta e Xavier viven moitas aventuras ata encontrar a xoia nun caixón do faiado. Alí descobren que Beatriz Obregón só era unha rapaza namorada que perseguía os seus soños.

Nesta aventura Xavier e Violeta descobren que están namorados.

Álex Amado: a min gustoume moito e animo os meus compañeiros a que o lean porque é fascinante.

Laura Antelo: non é un libro que me gustara moito. Aínda que hai partes que me gustaron, non sería un libro que recomendaría.

Laura Antelo e Alejandro Amado (2º ESO)