O can dos Baskerville

O can dos Baskerville é unha nova aventura de Sherlock Holmes na que o enigma, o elemento central da historia, presenta características realmente interesantes, porque ó feito criminal vén a sumárselle unha maldición, unha lenda familiar, que envolve todo nun ambiente misterioso e fantástico. O gradual desenvolvemento da acción vai levando cara a unha explicación sobrenatural dos feitos, ata que finalmente o labor do detective conclúe coa explicación natural e lóxica do crime e de toda a cadea de pequenas incógnitas que se nos foron presentando.

Gustoume moito porque a intriga que engancha ao principio non te deixa parar de ler atas que acabas o libro. Ademais de ser una novela policiaca que son unas das mellores novelas que hai no mercado.

Rubén Vázquez Fariña (4º ESO)

Un bosque cheo de Faias de Francisco Castro

Alexandre,Manuel e Antón son amigos dende sempre,ao seu grupo úneselles Nelson un rapaz negro que chegou co seu pai e a súa nai de África.

Case todo os días ían aso Grapas o bar que está na parte dos viños da cidade,non era un bar común xa que case nunca había xente nel,agora levao un tipo novo,Caride que ten pintas de ser un home serio e malapersoa.Dun día para outro todo cambia xq que Nelson foi agredido xunto co seu pai no centro da cidade por uns nazis,os rapaces investigan para saber quenes fixeran iso.Nelson explicoulles como fora todo,cinco persoas encapuchadas os atacaran,un tiña o brazo escaiolado e soáballe a súa voz,andaban en motos e estaban vestidos todos con cazadoras negras,iguais.

Alexandre empezou a sospeitar de que quen lle pegara a Nelson e a seu pai fora caride xa que el tiña o brazo escaiolado e os seus amigos vestían asi.

Contoulle isto a Manuel e él pensaba o mesmo,para ter probas colléronlle a mochila de Caride e de3ntro dela encontraron un libro nazi,un puño americano,unha ensinia nazi...

Os rapaces decidiron seguir investigando ata que un día Alexandre queríalle ir dicir a Caride que o descubriran pero Manuel non lle deixou.Esa noite chamoulle Nelson e ao día seguinte quedaron,díxolle que tiña algo moi impotante que dicirlle,uns escritos que atopara nos apuntes que lle deixara Manuel que poñían que había que matar primeiro a Nelson e a seu pai e logo aos outros negros todos,Alexandre non o podía crer ata que nos que lle deixara a el tamen había uns que poñían algo paracido,durante eses días ningun dos amigos falou con Manuel pero logo este díxolle que queria falar cn el e aceptou,quedarían na casa de Alexandre.Desúpeto chamaron ao teléfono e amiazárono quen chamou díxolle que non se tiñan que meter onde non lle conviñan e que agora as ivan pagar,colleu moito medo e cando soou o timbre aínda maís pero era Manuel o malo e que con el apareceu Caride e os seus amigos estes atáronos e ianos matarr cando de súpeto aparece a nai Miguel (o mozo da nai)coa policia,os nazis foron detidos e todo terminou.

Gustóume moito o libro xa que a historia é sinxela de ler,ademais apréndese máis sobre as idioloxías nazis e o racismo dunha maneira entretida,tamén porque fala sobre a importancia da amizade e de todo o que podes chegar a facer por un amigo,nárrase todo dun xeito que engancha ao lector.

Irene Teijeira (4º ESO)

Tristes armas de Marina Mayoral

Todo empezou un dia de outono,Harmonia e rosa saliron dun orfanato para coller un barco pa marchar a Rusia.Por que aquí estaban en peligro pola Guerra Civil.Cando cegaron ao porto despedironse de seu pai(Miguel),pero todo o contrario da sua nai,que non se pudieron despedir dela por que chegara tarde.A viaxe foi moi longa e dura.Dentro do barco Harmonia fixouse nun rapaz que era o unico que non choraba,que se chamaba León.Cando chegaron ao seu destino,Leningrado,tiñan de todo,unha casa,unha escola,unha cuidadora(Maria del Mar),etc…
Na escola tiñan que escribirlles unha carta aos pais,e Harmonía e Rosa escribiulles contandolle todo o que estaban a sufrir.Esta carta non lle chegou a seus pais,debido polos problemas que había na frontera. Miguel morreu varios anos despois,na guerra do Ebro. Entón Carmiña decidiú abandonar o seu país e marchar a Francia,pero non taba ben e decidiú marchar a Argentina.Onde se casoú cun home de negocios,pero nunca deixou de amar a Miguel.Rosa converteuse nunha gran bailarina e entrou na academia mais importante de Rusia.A poucos anos,León e Harmonía casárones.Cando acabou a 2 Guerra Mundial,voltaron todos a España,onde foron vivir a Galicia.Harmonía,Leon,Rosa e os seus respectivos fillos.Un día chegoulles unha carta,era a carta que lle enviara Rosa e Harmonía a seus pais.

Eu creo que este libro está moi ben escrito e o tema está moi ben buscado, xa que reflicte á perfección o sufrimiento que causa a Guerra. O que non me gustou moito foi que pasaran tantos anos de golpe,xa que te desconcentras un pouco con tantos cambios. É un libro moi bo e triste. A min sinceramente gustoume moito e é un dos libros que máis me gustou da miña vida!!!
Samuel Carballo (4º ESO)

Conta Saldada de Suso de Toro

Catuxa é unha rapaza de 17 anos, á que lle morreu o pai supostamente por un suicidio. Esta, de vez en cando, visita a xestoría do seu pai. Nunha das súas visitas aparéceselle o seu defunto pai. Ven despedirse dela, ademais de confesarlle que ten un irmán do que a nai non sabe nada, e pediulle que lle entregara un talón de cartos. Despois, desvélalle un feito impactante: que el non se suicidou, senón que o mataron uns clientes por investir os seus cartos sen consentimento deles.
Catuxa decide ir buscar ao seu suposto irmán, Xermán. Ela chantaxéao para que lle axude a vingar a morte do seu pai. Pero este cóntalle que el só foi utilizado para quitarlle os cartos a seu pai, pero para saíren de dúbidas deciden facerse unha proba de sangue.
Un día Xermán devolveulle a bici que lle roubaran a Catuxa no barrio onde vive el, e deciden ir á Ría de Arousa na busca dos asasinos de seu pai.
Catuxa diríxese ao restaurante do Cotelo cunha escopeta e ameázao, este leva a unha mansión onde el lle dá un golpe e o deixa inconsciente. Carmucha, a muller do Cabuxo, mátao cun fouciño eo Cotelo, morre por un disparo de Xermán. De volta á vila, volven á xestoria e mentres eles están dentro entra Castiñeiras, outro cómplice do asesinato, que morreu electrocutado por querer encender a luz.
Ao terminar coa vinganza do seu pai Catuxa entrégalle o seu prometido a Xermán, o talón de cinco millóns de pesetas. Tras estes sucesos na vida de Catuxa e ao saber que Xermán non é seu irmán, comezan a mirarse con outros ollos.
O libro gustoume porque vai sobre un xestor asasinado que e vingado pola súa filla Catuxa, xunto cun rapaz que o final se acaban namorando.
Tamara Sánchez Añón (4º ESO)

Unha reflexión actual sobre a nosa lingua

No Día das Letras Galegas, déixovos aquí unhas interesantes reflexións sobre o presente e futuro da lingua galega. E vós, que pensades?

Valentín Paz Andrade, un empresario comprometido coa nosa terra

Aquí tedes un telexornal elaborado por alumnado e profesorado do CPI dos Dices sobre a figura do homenaxeado o Día das Letras Galegas 2012, Valentín Paz Andrade.



Para saber algo máis da figura do avogado pontevedrés podedes ver os seguintes videos:

Poesía galega entre 1936 e 1976

5. A poesía galega entre 1936 e 1976

View more PowerPoint from Lourenzo Alvarez Ruiz